Biz bir gün 6-7 kişi toplandık, birbirimize kortuğumuz rüyalarımızı vs. Anlatıyoruz. Bizim bir oturma yerimiz var, yazları çam ağacının altına oturup konuşurduk... Bir gün bayağı bir anlattık, saatlerce sürdü. Ben sonra konuşuldukları yere gelirler deyince bayır yukarı koşmaya başladık. Bazen kasten birbirimizi biraz da korkutma için yere atlayıp kalkamıyor numarası yaptık. Sonra biraz kapalı bir yere girdik. Giriş biraz dardı. Sonra burasının daha tehlikeli olacağını düşünerek koşmaya başladık. 2 arkadaş kalmıştık ki o çıkarken bana çarptı, ben düştüm. Aramızda 50metrelik bir mesafe oldu. O bana “ahmet çakme özür dilerim dilerim” die bağırıyor bense “ben değilim” diyordum. Bunu orada gören 6 kişi vardı. Gömleğinin aldığı şekli ve de son anlatılan olayı bir daha kendimize bile anlatmadık...ve de bazı arkadaşlarımız bir daha böyle muhabbet bile etmedi... (alıntı)
Ne AğLayacak KadaR
Günahkarım
Ne GökLere ÇıkabiLecek KadaR
Masum.
Ne Geçmişde Yaşadıklarımdan
Huzursuzum
Ne Şu an Yaptıklarımdan
Mutlu.
Sırlar içinde bir Dünyam var
Birde Sen Varsın içimde
Ne Seni Kaybedecek Kadar
Cesurum
Nede Seni Kazanacak Kadar
GüçLü
